NAI, ΗΤΑΝ ΒΙΑΣΜΟΣ — Διαμαρτυρία το μεσημέρι έξω από το Ανώτατο Δικαστήριο στις 18/07/2016

Στες 14 του Ιούλη τζιαι μετά που θκυο εφέσεις που αφορούσαν τον βιασμό μιας 50χρονης γυναίκας, οι δικαστές αποφάσισαν ότι η ποινή του δικαστηρίου ήταν υπερβολική για την πράξη τους τζιαι εμειώσαν τους την ποινή. Eπροσθέσαν τζιαι αφαιρέσαν, τζιαι εκαταλήξαν ότι ο βιασμός μπορεί να μετρηθεί με λογιστικές πράξεις τζιαι οι ποινές να παίζουν ανα­λόγως της προέλευσης του θύτη τζιαι του ατόμου που τον βιώνει, της ηλικίας του- αν δεν εν πολλά μι­τσή ή μεγάλο έννεν πολλά βιασμός, εν λιότερο-, αν εχρησιμοποιήθηκεν ή όι όπλο- λες τζιαι η βία που συγκεντρώνει η πράξη έννεν αρκετή-, αν εκατέλη­ξεν ή όι το άτομο που επέρασε βιασμό στο ψυχια­τρείο.

Πριν 3 χρόνια ακόμα μια γυναίκα εβίωσε τον βια­σμό. Τούτη ήταν μόνο μια που τες σιιλιάδες περι­πτώσεις τζαι μάλιστα που τες ελάχιστες όπου το άτομο είσιεν το σθένος να φκει δημόσια τζιαι να καταγγείλει τους θύτες του. Γιατί ακόμα τζιαι το γε­γονός ότι η μεγάλη πλειονότητα των περιστατικών βιασμού έν καταγγέλουνται ποττέ, λαλεί πολλά για την πατριαρχική κοινωνία που ζούμε. Το ότι η συ­γκεκριμένη γυναίκα ήταν μετανάστρια έκαμεν την σίουρα πιο ευάλωτη.

Η κουλτούρα του βιασμού ήταν πάντα μέρος της κυπριακής καθημερινότητας. Βιώνουμεν την όταν πρέπει να περπατήσουμε μόνες τες νύχτες τζαι νιώθουμε την ανάγκη να κρύψουμε το σώμα μας, όταν ο μάστρος στη δουλειά θωρεί μας με υπονο­ούμενα μ’ ένα βλέμμα εξουσίας στο σώμα μας τζιαι μεις πρέπει να χαμογελούμε για τούτο, όταν ο σύ­ντροφος μας νομίζει ότι μπορεί να αποφασίζει για μας τζιαι απαιτεί να ντυνούμαστε πιο σεμνά για να μεν προκαλούμε, ή όταν απλά θέλουμε να μιλήσου­με για κάτι αλλά κανένας εν μας διά σημασία, γιατί “είμαστε πολύ χαριτωμένες (too cute)”, επειδή ο λόγος που υπάρχουμεν εν για τα καλλιστεία, επειδή είμαστε τσούλες ή είμαστε αγάμητες, άσιημες, χο­ντρές… Το φύλο μας “δυστυχώς” σας εμποδίζει να ακούσετε τι λέμε.

Μαζί με την εκκλησία τζιαι οι δημόσιοι φορείς ενι­σχύουν τζιαι αναπαράγουν την πατριαρχία τζιαι περνούν την που γενιά σε γενιά. Ο άντρας εν “άδρωπος” τζιαι η γυναίκα υπάρχει απλά σαν συ­μπληρωματικό στοιχείο. Σαν αντικείμενο που ανή­κει στον άντρα, τζαι τζιείνος σαν κατάλληλος αφέντης-ιδιοκτήτης μπορεί να αποφασίζει για το αντικείμενο. Εν τούτη η νοοτροπία που διά το δικαίω­μα στους άντρες να θεωρούν ότι τα γυναι­κεία σώματα υπάρχουν προς τέρψη των σεξουαλι­κών τζαι λοιπών επιθυμιών τους χωρίς “τζιείνα” να μπορούν να αποφασίσουν για λλόου τους.

Οι γυναίκες όμως είμαστε δαμέ για να αντιδράσου­μεν τζιαι να αντισταθούμε. Να σας πούμε ότι το σώμα μας έν σας ανήκει. Τζιαι αν τούτο σας ακούε­ται αυτονόητο, τότε αναρωτηθείτε πόσες φορές ενιώσετε ότι έσιετε το δικαίωμα να καθορίσετε πώς ντύνεται μια γυναίκα, με ποια ή πόσα άτομα τζαι κάτω που ποιες συνθήκες συμπεριφέρεται σε­ξουαλικά, αν θα έσιει το δικαίωμα να σταματήσει μιαν εγκυμοσύνη που συμβαίνει μέσα στο σώμα της. Ο βιασμός, τούτο που τώρα σας φαίνεται απο­τρόπαιο, έννεν μια πράξη που συμβαίνει μόνο σε σκοτεινά, στενά σοκκάκια που “τέρατα”. Ο βιασμός ήταν όταν ο άντρας που επαντρευτήκαμε ανάγκασε μας να κάμουμε σεξ όταν τζαι όπως έθελε γιατί εν είχαμε το δικαίωμα πλέον να του πούμε «όι». Ο βια­σμός ήταν όταν ο “κολλητός” μας που εμπιστευκού­μασταν να μας πάρει σπίτι όταν ήμασταν μεθυ­σμένες, εβρέθηκε να μας ακινητοποιεί στο κρεβάτι. Ο βιασμός ήταν όταν το αφεντικό μας στη δουλειά μας είπε να είμαστε πιο ευγενικές τζαι να μην αντι­δρούμε όταν μας τζίζουν, μέχρι που έθελε να κάμει σεξ μαζί μας γιατί διαφορετικά θα μας έστελλε πίσω στη χώρα που εγκαταλείψαμε για μια καλύτ­τερη ζωή. Ναι, ΗΤΑΝ βιασμός. Γιατί ο βιασμός εν πάρα πολλά απλά όταν το άτομο εν πει ελεύθερα ΝΑΙ.

Τζιαι θα ακούσεις: γιατί έκαμες ώτοστοπ; γιατί ήπιες; γιατί επερπατούσες μόνη σου; γιατί τον επα­ντρεύτηκες; γιατί εφόρησες τούτα τα ρούχα; γιατί έν εκατάλαβες ότι έν έσιεις εσύ τον έλεγχο του σώματος σου; ότι άλλοι το ορίζουν. Είμαστε δαμέ σήμερα για μια γυναίκα που έζησε έναν ομαδικό βιασμό, ακόμα έναν βιασμό στο δικαστήριο, όταν έπρεπε να εξεταστεί τζιαι να αντεξεταστεί για να διακριβωθεί το “πειστήριο του βιασμού” τζιαι την απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου ότι τούτος ο βιασμός “εεεε δεν ήταν και τόσο βιασμός”. ΝΑΙ, ήταν τόσο βιασμός. Γιατί ο κάθε βιασμός εν τόσο βιασμός. Τζιαι η κάθε προσπάθεια μείωσης του εν απλά το αποτέλεσμα της πεποίθησης σας ότι μπο­ρείτε να ορίζετε ποια σώματα έχουν αξία τζιαι πόση εν η αξία τους.

Διεκδικούμε πίσω το σώμα μας. Το να μπορούμε να πούμε «Όι» στες επικλήσεις για παραπάνω ευ­γένεια στην παραβίαση, για παραπάνω ανοχή στα βλέμματα τζιαι σχόλια που αστυνομεύκουν τα σώματα μας ή θέτουν τα κάτω που μικροσκόπια πατριαρχίας, όπου είτε εν πολλά ελκυστικά είτε εν πολλά αποκρουστικά, είτε εν πολλά “διαθέσιμα”. Όι έθθα ανεχτούμε άλλο την κουλτούρα του βια­σμού. Εννά μαστε δαμέ για να σας θυμίζουμε ίντα που εν η παραβίαση τζιαι ο βιασμός τζιαι ας εν αυ­τονόητα.

18 του Ιούλη, 2016
Λευκωσία

Αρχείο PDF